sosyomat.com

17

ANLAMSIZLIKLAR

5 yorum var - 26 Mayıs 2008 08:45

PART 1: Anlamsizliklar ve Ben

Yine anlamsiz saatlerle basbasayim. Karsimda duran sandeyede oturmuslar ve bana bakiyorlar. Anlamsiz sekilde yine sabahladim hava aydinlanali cok oldu. Zaten biliyor musun burada hava geckararip erken aydinlanmakta. Eskinde gunes hic batmiyormus bu ulkenin ustunde ama simdi kisa sureliginede olsa doga anaya karsi gelmeyi birakmis ve kisa sureligine gunes batislari yasamakta. Anlamsiz bir sekilde internet sayfalarinda yer alan diger sayfami geziyorum ve benim ruh halimi hicte yansitmayan sarkilar dinliyorum. Niye mi? Bilmiyorum.

Birden gozumun onunden eski sabahlamalarim geciyor. Ama o zamanlar anlamlari vardi sabahlamalarimin. Bir araya geldigimiz yoldaslarla sohet eder, politik tartismalar yasar yada yeni cikacak olan dergiye yollayacagimiz yazilara karar verirdik.mahalleye cikar, geceleri insanlar uyurken bizler mahallemizi afislerimizle susler kavgaya hazirlardik. Duvarlara imzalarimizi atardik. Ama simdi; lanet olasi bir odada tek basimayim veyaptigim tek sey internette dolasmak anlamsiz olan saatlerle karsilikli zaman gecirmek. Ve birden kulagima “kizildere adin ahire kalsin” diyor bilgisayardan yukselen ses.

PART 2: Umudum Var

Sesleri duyduktan sonra aklima “insan sadece mezarda yanlizdir” lafi geliyor. Evet umudum var ve duy sesimi diyorum. Cunku bu sevda bitmiyor sen benim elimi, sesimi ve nefesimi tuttugun surece bizim olan bu sevdamiz bitmeyecek. Kendini hissettirdigin surece zafer bizim icin yakindir cunku artik anlamsiz yanlisliklar yasamayacagim. Seninle beraber bin sevda oluverdik cunku kirdim zincirlerimi ve yanina kostum. Bizim umudumuz sevda sevdamiz ise umut idi. Iste o anda gozlerimin icine bakiyorsun olanca yoldaslik duygularinla beste beste siir siir, elimden tutup barikatin basina geciriveriyorsun beni diyorsun ki “umudun var, cunku inancin var zafer yakindir”.

PART 3: Zafer Yakindir

Zafere yaklastikca fark ediyorum ki aslinda evim yok, mekanim yok, irkim yok sebebi ise sevdam. Artik vatanim dunya irkim ise insanlik oluveriyor. Elimde ki alevli siseyi karanligin bagrina firlatiyorum. Gecenin karanligi bir anda sisenin icinde ki benzinin aleviyle aydinlani veriyor. Sen ise karanligi kursuna dizerek zulmun kulaklarini yirtiyorsun. Yeni bir sayfa aciyoruz hayatta tipki yeni dogan bir gun gibi tertemiz henuz yasanmamis olanindan. Birden yok oluveriyorsun yanimdan uzaklardasin gel sokul dag yuregime diyorsun basimi govdene yasliyorum alev icinde sanki bir alev kor kor yaniyor. Sen ise elinle gosterdigin daglarin doruguna gitmeken bahsediyorsun. Icin yaniyor ama disin buz gibi. Ne oldugunu anlamaya calisiyorum basimi govdenden kaldirdigimda yuzumde garip bir madde var yapiskan bir sey, renkli bir siviya benziyor elimi suratima surdugumde ise tum vucuduma yayildigini goruyorum bu garip maddenin. Soguk terler atiyoruz ben ne oldugunu anlamaya baslamisken “unutma umudun var cunku inancin var” diyorsun.

KIZILBELA